فضانوردان

درجه                                   فضانورد

فرمانده                                 نیل آرمسترانگ

خلبان گردونهٔ ماه‌نشین            باز آلدرین

خلبان گردونهٔ فرماندهی          مایکل کالینز

پیش از پرتاب آپولو ۱۱، قرار بر این شد که دو فضانورد در این فضاپیما باشند. کالینز در اصل قرار بود که خلبان گردونهٔ فرماندهی آپولو ۸ باشد اما تحت عمل جراحی قرار گرفت و جیم لاول جایگزین او شد. لاول شانس خود را کالینز داد و کالینز خلبان گردونهٔ فرماندهی آپولو ۱۱ شد.

پشتیبان‌گیری

درجه                                   فضانورد

فرمانده                                 جیم لاول

خلبان گردونهٔ ماه‌نشین           ویلیام آندرس

خلبان گردونهٔ فرماندهی        فرد هایز

 

اوایل سال ۱۹۶۹، بیل آندرس در اوت ۱۹۶۹ به ناسا راه یافت. پس از پشتیبان‌گیری مایکل کالینز در آپولو ۱۱، به همراه لاول برای ماموریت آپولو ۱۳ انتخاب شدند.

پشتیبانان دیگر

 چارلی دوک، برقراری ارتباط با کپسول

 رونالد ایوان

 اوون گاریوت

 دان لیند

 کن ماتینگلای

 بروس مک‌کاندلیس دوم

 هریسون اشمیت

 بیل پیگو

 جک سویگرت

مدیران پرواز

 کلیف چارلزورت (تیم سبز) راهپیمایی فضایی

 ژن کرانز (تیم سفید) فرود بر ماه

 گلین لونی (تیم سیاه) بلندشدن از ماه

نام‌ها

پس از لقب گرفتن آپولو ۱۰ به نام فضاپیمای چارلی براون و اسنوپی، معاون مدیر روابط عمومی جولیان اسچیر به مرکز فضایی جانسون نوشت:«آپولو ۱۱ بر اساس نام فضانوردانش لقب نخواهد گرفت.» در برنامه ریزی‌های اوایل ماموریت، این فضاپیما به اسنوکن و هایستک لقب گرفت و در اخبار منتشر شد، اما خدمه بعداً تصمیم گرفتند که این نام را عوض کنند.

گردونهٔ فرماندهی کلمبیا نام یک توپ جنگی غول پیکر است که از رمان از زمین به ماه در سال ۱۸۶۵ به قلم ژول ورن، نویسندهٔ فرانسوی برگفته شده‌است. ماه‌نشین عقاب از پرندهٔ ملی ایالات متحده آمریکا (عقاب گر) که نقش برجسته‌ای در نشان ماموریت آپولو ۱۱ دارد برگرفته شده‌است.

نشان

نشان ماموریت

نشان ماموریت آپولو ۱۱ توسط مایکل کالینز طراحی شد. عقاب در این نشان به معنای "فرود صلح آمیز ایالات متحده آمریکا بر ماه" است. در این نشان عقاب با پاهای خود یک شاخهٔ زیتون را گرفته‌است و در حال فرود بر ماه‌است. در پشت این عقاب کرهٔ زمین دیده می‌شود. مقامات ناسا گفتند:«عقاب به معنای جنگاوری است.» پس از مدتی بحث و گفتگو قرار بر این شد که شاخهٔ زیتون درون منقار عقاب به پاهای او منتقل شود. ناسا سعی کرد که عدد ۱۱ را با استفاده از عددنویسی رومی به شکل XI بنویسد اما سرانجام قرار شد که ۱۱ بر اساس عددنویسی لاتین نوشته شود که درک و فهم آن برای مردم تمام کشورها آسان است.

 

تمام رنگ‌های این نشان طبیعی هستند و مرزهای آبی و طلایی دارند. ماه‌نشین عقاب برای مطابقت با نشان نامگذاری شد. هنگامی که سکه دلاری آیزنهاور منتشر شد، پشت آن عکس عقاب طراحی شد.

مأموریت آپولو ۱۱

نیل آرمسترانگ و باز آلدرین توانستند در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ به عنوان اولین انسان‌ها بر روی کرهٔ ماه فرود بیایند و در آن قدم بزنند. با این مأموریت، راه برای فتح کرهٔ ماه توسط سایر سفینه‌ها باز شد. آپولو ۱۱ در ساعت ۱۳:۳۲:۰۰ شانزدهم ژوئیه ۱۹۶۹ از پایگاه فضایی کندی واقع در فلوریدا توسط موشک ساترن ۵ به فضا پرتاب شد. چهار روز بعد در ساعت ۲۰:۱۷:۴۰ سفینه بر روی ماه نشست. اما به محض آن‌که آپولو ۱۱ روی سطح ماه فرود آمد، قبل از همه چیز، فضانوردها سفینه را آمادهٔ ترک ماه کردند زیرا برای آن‌ها مشخص نبود که چه اتفاقی ممکن بود در آن‌جا رخ بدهد.

بامداد فردای آن روز، یعنی ۲۱ ژوئیه، در ساعت ۰۲:۵۶:۱۵، آرمسترانگ به‌عنوان فرماندهٔ تیم، اولین کسی بود که از سفینه پیاده شد و بلافاصله به ضبط تصاویر پیاده شدن خود - درواقع جای پایش - در ماه مشغول شد. او هنگام قدم گذاشتن بر سطح ماه گفت: «این گامی کوچک برای یک انسان و جهشی بزرگ برای بشریت است.»این گامی کوچک برای یک انسان و جهشی بزرگ برای بشریت است.»

پس از آن آلدرین قدم به ماه گذاشت و آن دو مقداری از خاک و سنگ‌های موجود در سطح ماه (حدود ۲۲ کیلوگرم) را به عنوان نمونه، برای آوردن به زمین برداشتند.

فضاپیمای آپولو ۱۱ از دو بخش تشکیل شده بود:

 گردونه فرماندهی «کلمبیا» که قرار بود در مداری دور ماه گردش کند. مایکل کالینز مسئولیت هدایت این بخش را به عهده داشت و در طول ماموریت در مدار ماه باقی ماند.

 گردونه ماه‌نشین «عقاب» که شامل کپسول ماه‌نشین و سخت‌افزار مخصوص فرود روی ماه بود. نیل آرمسترانگ و باز آلدرین با این بخش روی ماه فرود آمدند.

دو فضانورد به علت عدم شناخت و محدودیت‌هایی که داشتند، همان روز ساعت ۱۷:۵۴:۰۱ سطح ماه را ترک کرده، پس از اتصال مجدد به بخش فرمان «کلمبیا» به سمت زمین برگشتند. فضانوردها در مجموع حدود ۲۱ ساعت و نیم روی سطح ماه بودند. آزمایش‌هایی که بعداً روی نمونهٔ سنگ‌های آورده شده انجام شد، نشان داد که این سنگ‌ها عمری بیش از ۷٫۳ میلیارد سال زمینی دارند.

فضانوردان علاوه بر جمع‌آوری خاک و سنگ از سطح کرهٔ ماه، آزمایش‌هایی را نیز انجام دادند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

 آزمایش‌های مقاومت مصالح، برای شناخت بیشتر خصوصیات فیزیکی مواد سطح کرهٔ ماه

 جمع‌آوری مقداری از بادهایی که در سطح ماه می‌وزد، برای آزمایش در زمین

 آزمایش‌های زلزله نگاری برای بررسی اعماق سطح کره ماه

 تعیین فاصلهٔ میان ماه و زمین با کمک لیزر

آزمایش‌هایی روی گرد و غبار سطح ماه


منبع : ویکی پدیا